كه " من أكرم عالما فقد أكرمنى " ، و در حديث قدسى آمده كه " من بارز وليى فقد بارزنى " . با شير و پلنگ هر كه آويز كند * آن به كه زتير فقر پرهيز كند اين همت مردان تو چو سوهان ميدان * گر خود نبرد برنده را تيز كند بسا منكر كه آمد تيغ در مشت * نزد زخمى و شمع خويش را كشت ( 129 ) و همين نور است كه مؤمن از پرتو آن راه آخرت را طى مىكند ، و هر كه تحصيل آن نور امروز نكرده ، يا اطاعت و انقياد صاحبش ننموده در آن روز عالم بدان فراخى و روشنى بر وى تنگ و تاريك خواهد بود و راه آخرت بر وى مسدود و گام از گام برداشتن از وى مستحيل و مفقود ، و آخر خواهد دانست كه اقتباس اين نور واجب بوده در روزى كه آن دانستن فائده‌اى نكند ، چنانچه حال اهل غرور ازين آيه معلوم مىشود : " يَوْمَ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَ الْمُنافِقاتُ لِلَّذِينَ آمَنُوا انْظُرُونا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِكُمْ قِيلَ ارْجِعُوا وَراءَكُمْ فَالْتَمِسُوا نُوراً فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُورٍ لَهُ بابٌ باطِنُهُ فِيهِ الرَّحْمَةُ وَ ظاهِرُهُ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذابُ ، يُنادُونَهُمْ أَ لَمْ نَكُنْ مَعَكُمْ